The hollow boy

Het 'levend schild'-argument is eigenlijk de enige rechtvaardiging voor de wijze waarop het Israelische leger in Gaza opereert, en de enige verklaring voor het grote aantal burgerdoden, onder wie een groot aantal kinderen. Maar dat argument deugt van geen kanten. Zoals uit het onderstaande blijkt. Door Carl Stellweg De New York Times heeft op basis van luchtopnamen, geolocatie en AI vastgesteld dat Israel minstens 200 bommen van 2000 pond (ruim 900 kilo) heeft laten vallen op gebieden waar het de bevolking naartoe had gedirigeerd omdat het er veiliger zou zijn. Deze bommen van Amerikaanse makelij, ook wel Mark 84 of BLU-117 genoemd, zijn net zo zwaar als sommige zogeheten bunker-busters, maar ze zijn ongeleid, dat wil zeggen dat ze niet op een precies doel zijn gericht. De New York Times meldt dat de VS zelf deze bommen vrijwel nooit meer gebruikt in dichtbevolkte gebieden. Vast is komen te staan dat Israel ze in de eerste zes weken van de oorlog routinematig gebruikte, soms om...

Dit artikel verscheen ook in Soemoed januari-februari nr. 1   Carl Stellweg Eind januari had ze Ali nog gesproken. Ze kon hem amper verstaan door de inslaande bommen, het rommelen van de dood die hem en velen anderen in Khan Younis – de grootste stad in het zuiden van de Gazastrook – permanent belaagde. ‘Ik wil alleen je stem even horen’, zei Ali, negentien jaar oud, boven het oorlogslawaai uit. Aan de andere kant van de lijn was kunstenares Suzanne Groothuis in het verre Nederland. Die verzuchting zei veel. Twee zaken helpen de Gazanen in hun humanitaire doodsnood het meest: het beetje materiële hulp dat ze ontvangen én het contact met de buitenwereld. Dat laatste zegt hun dat ze echt geen menselijk ongedierte zijn. Het weerspreekt de boodschap van vernietiging die dagelijks op hen neerdaalt en die luidt: jouw leven is niets waard. Het bevestigt dat ze nog steeds menselijke wezens zijn die de belangstelling en het medeleven waard zijn van andere menselijke wezens, in een ander, v...

Aanval van Israel met zes bommen op een UNRWA-opslagplaats in het centrum van Gaza Stad, januari 2009, tijdens de operatie Gegoten Lood (Cast Lead). Onder andere 3,7 miljoen dollar aan medische hulpmiddelen gingen in vlammen op. Carl Stellweg Als je het artikel met de link onder dit stukje door de waas van je krokodillentranen zou willen lezen, dan zou je mond openvallen. De Israelische claims over UNRWA worden hier gefileerd door Richard Silverstein, een gevreesde joods-Amerikaanse onderzoeker van Israelisch veiligheidsbeleid. Hier een kleine krent: de Wall Street Journal schreef dat het een 'rapport' van Israel had 'ingezien', waaruit zou blijken dat tien procent van de dertienduizend personeelsleden van UNRWA in de Gazastrook lid is van Hamas of Islamitische Jihad. Bijzonderheden werden verder nauwelijks gegeven. De conservatieve Wall Street Journal is Netanyahu's favoriete medium om 'rapporten' naar te lekken. Zo lekte de Wall Street Journal kort na 7 ok...

  Mijn verbijsterend ongelezen gebleven letterkundige oeuvre kennen jullie natuurlijk al uit en te na vanwege alle enthousiaste vindikleukjes die jullie het hebben gegeven, maar ik noem het hier nog even. Het gaat om mijn romans 'Mijn beeldschone aandoening' en 'De handlangers' en mijn verhalenbundels 'Het verbond tegen meedogenloos mooie jongens' en 'De blonde varaan' . Dan is er nog het non-fictieboekje 'De wereld van de islam in begrijpelijke taal' . Minder bekend is dat ik ook een Schaduwoeuvre op mijn naam heb staan, te weten biografieen van NBN-ers (Niet-Bekende Nederlanders) die ik in opdracht heb geschreven. Nee, vrees niet, die boeken zijn niet voor de handel bestemd! Al zou je willen (wat je niet wilt): je kunt ze niet eens kopen! Het paradoxale is dat dit officieuze oeuvre mij veel meer heeft opgeleverd dan mijn officiële. ('Bent u verbitterd prof. dr. C. J. R. Stellweg? Acht u zich miskend?' 'Jazeker, ook al besef ik...

  Foto Alisdare Hickson The Washington Post en The New York Times zijn geen kranten die bekend staan om hun anti-Israel-gezindheid. Maar nu hebben beide kort achter elkaar onderzoek gepubliceerd dat uiterst belastend is voor het optreden van het Israelische leger in de Gazastrook. The Washington Post komt op grond van open source-materiaal, satellietbeelden en verklaringen van het Israelische leger tot de conclusie dat Israel geen enkel bewijs heeft kunnen verschaffen voor de stelling dat het Al-Shifa-ziekenhuis in de Gazastrook een commandocentrum was voor Hamas. De informatie die vooraf werd gegeven door de inmiddels breed bespotte admiraal Hagari was nochtans uiterst gedetailleerd. Hij wees vijf gebouwen aan op het Al-Shifa-complex die Hamas zou gebruiken. Na de inname van Al-Shifa heeft Israel deze bewering op geen enkele wijze kunnen staven. Er werd een tunnelstelsel aan de rand van het Al-Shifacomplex uitgegraven, maar of dit van Hamas was, bleef onduidelijk: immers, Isra...

  Kijk eens goed naar deze foto. Hoe hoog en triomfantelijk, hoe demonstratief vastbesloten en zelfverzekerd, deze arm en hand de lucht in gaan. Let op dat verstolen, zelfvoldane uitdagende grijnsje. Een smirk heet dat. Een grijnsje dat de internationale gemeenschap willens en wetens schoffeert. Dit is de hand van Robert Wood, Amerikaanse vice-ambassadeur bij de VN. De hand waarmee de VS zijn veto uitsprak tegen een resolutie van de VN-veiligheidsraad inzake een oproep tot een humanitair staakt-het-vuren in Gaza.  Het is een hand waar bloed aan kleeft. Sterker: waar bloed in honderden hectoliters vanaf druipt. Een hand die in zijn eentje de dood van nog eens vele burgers in Gaza, onder wie veel kinderen, bezegelt. Want alle andere leden van de Veiligheidsraad stemden vóór - op de traditionele poedel van Washington, het Verenigd Koninkrijk, na. Dat onthield zich van stemming. Omdat - hou je vast - deze humanitaire , dus niet politieke , resolutie geen 'veroordeling van Ha...

Van de 300 gevangenen die Israel wil ruilen tegen gijzelaars van Hamas, blijken er ongeveer 230 minderjarigen te zijn, die vaak zonder vorm van proces, soms zelfs zonder aanklacht vast zitten. Israel is is het enige zogeheten ontwikkelde land dat minderjarigen voor militaire rechtbanken voorleidt. Ik schreef daar tien jaar geleden een verhaal over, dat ik hier opnieuw plaats. Door Carl Stellweg Moehannad Al-Khmoer was vijftien toen Israëlische soldaten hem kwamen halen.  Om drie uur ’s nachts forceerden ze de voordeur van zijn ouderlijke woning in Bethlehem. Of hij ‘tien minuutjes’ wilde meekomen. Zo jong als hij was, voorzag hij het ergste. “Ik weet niet wanneer je me weer zult zien,’’ zei hij tegen zijn moeder. De tien minuten werden vijftien maanden. En nog was het Israëlische leger niet op hem uitgekeken. Hij werd opnieuw opgepakt en tot acht maanden gevangenisstraf en een boete van 2000 shekel  (400 euro) veroordeeld. De aanklacht? Die spreekt haast voor zich: stenengooie...