The hollow boy

  Het is welbekend: dit  land is een klein vies land braaf weldoorvoed land Kaas-is-de-baas-en wat-kost-me-dat-land ben-Gekke-Henkie- toch-zeker-niet-land uitpuilend-van achterdocht-land onopgevoed daar-moet-een- piemel-in-land geniepig bloedeloos land troosteloos handen-van- onze-tradities-af-land ronduit-racistisch-rot-op- naar-je-eigen-land-land laf-zalvend-niet-om- te-discrimineren-maar... - land. een land waar cynisme nooit anders is dan klein en kansloos burgermansnihilisme en nooit pijnlijk bedrogen idealisme cynisme dat een ander niets gunt want teken van zwakte  of naïviteit - en generositeit? Generositeit is   pas echt hypocriet. Generositeit bestaat dus helemaal niet. Zo’n land. En elders? Elders deugt het ook niet. Tous les Français sont des cons and The Queen is Dead 'Farewell to this land's cheerless marches' Zong Morrissey van The Smiths al. Toch zijn er ook aardige mensen. Aardige mensen in overvloed zelfs en dat, beste aardige mensen, best aardig...

  Op een doodgewone beau matin naar een Franse film, dus over doodgewone mensen en hun doodgewoon diepe drama's. Dat was wat ik wilde: eens een keer doodgewoon goede waar voor mijn doodgoeie geld. Dementerende vader, roekeloos overspel, liefde een wankel kompas, een ongewis vangnet in donkere diepten. En toen moest een vrouw achter mij opeens even snikken. Waarschijnlijk om háár dementerende vader, háá r roekeloos overspel, o m wat haar zoal kwelde en heelde in verleden of heden. Dat was niet gewoon. Gewoon, dat is iemand die slurpt en boert en belt en tegen je stoel schopt en schamper proest bij een ontroerende scène. De film liep redelijk af: niemand ging dood, niemand ging zomaar weg zonder uitleg. Doodgewoon mededogen alom dus en toch (of daarom): in het donker gehuild en geschuild, maar nog mooi  voor het eind van de ochtend weer heel gewoon thuis. ©Carl Stellweg

  Van jou moet het altijd maar zomer zijn, malcontente Altijd zomer, altijd zonnig, altijd warm, malcontente En dan ís het zomer, ís het zonnig, ís het warm en is het nog niet goed Want te veel zomer, te veel zon, en veel te warm en een regering die daar niets tegen doet. Laat ik je dit vertellen: elk jaargetijde smeekt om ook jou een toefje geluk te mogen schenken Om er ook voor jou af en toe te mogen zijn Het geluk vindt een sluipweg door alle seizoenen, malcontente, je moet het alleen willen zien je moet het eens onder ogen durven zien Geluk vergt nu eenmaal een tikkeltje  guts Ja en leegte schenkt rust En een omarming doet pijn Maar ik, ik heb soms misschien iets met pijn Dus omarm ik de sombere zwier van de herfst het majesteitelijk grijs van de winter de vuilroze rok van het voorjaar het malse zweet van de zomer en wat heb je nog meer En wat ík kan moet jij toch ook kunnen, malcontente Ik weet hoe het is, misschien nog beter dan jij om te vertikken nog een vinger of vin...

  Ik droomde ik ging terug naar de academie waar ik leerde wat ik kon geestverwanten won mijn volwassenheid begon verse start in veilig vroeger iedereen die er nog was dus ging het door zoals het was maar mijn plek gewoon nog vrij en alles dat opnieuw begon en hoe de droom bij het ontwaken als kleine druppel in de zon nog een ogenblik bestond ©Carl Stellweg

Een tijdje geleden alweer verscheen mijn tweede verhalenbundel in minder dan een jaar tijd: De blonde varaan, en andere bitterzoete verhalen. Wat voor boek het is geworden? Tja. Ik beschouw het als het onschuldigere, maar ook problematischere zusje van zijn voorganger 'Het verbond tegen meedogenloos mooie jongens, en andere zwartgallige verhalen'. Laatstgenoemde bundel verscheen begin december, wanneer veel mensen zwartgallig zijn zonder daarvoor te durven uitkomen. In de meeste verhalen is sprake van een confrontatie tussen een eenling en de boze buitenwereld. Iedereen voelt zich wel eens een eenling en iedereen ervaart de buitenwereld wel eens als boos. En velen zijn wel nieuwsgierig naar de combinatie 'mooi' en 'meedogenloos'. Dat zat allemaal dus wel goed. Het boek is (nog) geen bestseller, maar ik ben zeker niet ontevreden over de respons.  De Blonde Varaan heeft het zwaarder gekregen. Precies zoals ik verwachtte. In de eerste plaats: wat is een blond...

  Het jaar lag alweer achter ons. Het laatste jaar voor het rampjaar, misschien wel het rampdecennium. 2019 dus. Het laatste gelukkige jaar.   Bezonnen had men zich. Teruggekeken, de balans opgemaakt. Zo is men nu eenmaal, en omdat ik ‘men’ wel vaak, maar niet altijd tegen de haren in wil strijken, heb ik eraan meegedaan. Kleine moeite: ook in 2019 was ik voor de volle honderd procent gelukkig. Ja, ik weet het, het leven is lijden, de mensheid gemankeerd, de wereld een open wond, shit man, ik ben de laatste die het zal tegenspreken  – maar aan mijn persoonlijke geluk doet dat niets af. En daar heb ik drie keiharde redenen voor. EEN: geen dag in mijn leven heb ik armoe of gebrek geleden. TWEE: geen dag in mijn leven ben ik ernstig ziek geweest. DRIE: geen dag in mijn leven heb ik niet geweten dat er iemand was die om mij gaf. Let wel, mijn geluk is niet volmaakt, want dan zou het weinig meer betekenen, maar aan de basisvoorwaarden is geheel en al voldaan,...

In die onvergetelijk gemoedelijke jaren tachtig studeerde ik enige tijd in het Tilburgse stadje T. Ik hoor u nu al: Het ‘Tilburgse stadje T.’? Wat is dat voor flauwigheid? Zo noemen ik en een voormalige studiegenoot het nu eenmaal, en het is allang geen grap meer. We hebben het niet eens zelf verzonnen, toch zeggen we het al een jaar of vijftien zonder dat we echt weten waarom, en dus komen we er waarschijnlijk nooit meer vanaf.   Vergeef ons dus alstublieft ons ‘Tilburgse stadje T.’, het is een raadsel, het is sterker dan onszelf. Lees verder.  In het Tilburgse stadje T., zo was ik aan het vertellen, studeerde ik aan de Academie voor de Journalistiek. Die was destijds nog gevestigd op een tochtig bedrijventerrein aan de Groenstraat. Nu ik dit zo sec heb opgeschreven voel ik een huilerige weemoed onstuitbaar in mij opborrelen. Wat een aanblik bood destijds het Tilburgse stadje T.! Op tal van plekken waren er uitgebrande karkassen van textielfabrieken te bezichtigen, als...