The hollow boy

Steeds vaker duiken ze op Figuranten in de buitenruimte Jong en veilig gehelmd Jonge hoofden veilig omklemd Door grote droevige koptelefoons Generatie van introverten Eenzame, precieuze zieltjes Vlinderend boven vulkanen Vulkanen van fijngevoeligheid Vage vluchtige kinderen van hun tijd Misschien laatste kinderen Misschien ondergangstijd Maar waarom mag het einde niet vaag en  vluchtig zijn? Soms voel ik met ze mee Soms, soms voel ik verachting Wereldoorlog Drie breekt uit Aan het tafeltje naast ze En ze zullen het niet merken Willen het niet merken Ze bevolken andere, pijnloze Gepersonaliseerde dimensies Van speellijsten en spotify Tinder en tik-tok Whatsapp en Snap en what have you Maar anders dan ze denken Dan ze hopen Is er geen ontsnapping Is er geen gepersonaliseerde dimensie Geen safe space ©Carl Stellweg

Het is rond de dertig graden En ja, ze is mooi, Maar wat opvalt Zijn haar zwarte dikke trui En zwarte lange broek Haar zwarte schoenen En zwarte sokken Bij rond de dertig graden En dan toch een honingkleurige teint Maar hoe die verder bij haar is Blijft ongewis, afgedekt Als een klein sprookje dat je Misschien lezen mag, ooit, als Je zoet bent, hebt laten zien Dat je een lieve grote jongen bent En dan wordt het je terloops Als kleine gunst geschonken In een koel binnenskamers, nooit Buiten bij rond de dertig graden Misschien heeft ze een tragisch litteken Maar moet je dan zo’n dikke trui dragen? En zelfs al hád ze een tragisch litteken Dan was dat bij niemand anders beter af Om haar heen, buiten, parelt het zweet Op geplamuurde gezichtjes Maar haar beetje huid is gaaf en teder En hoe ze het doet daar heeft ze Vast nooit zo over hoeven nadenken Natuurlijk heeft een meisje als zij Altijd wel een boek bij zich Van Nabokov, of Bukowski, Altijd goed, altijd Mooie gore ...

Wat was je leukste flirt? Dat vroeg iemand op facebook mij (en anderen) laatst. Een gewichtige vraag die een antwoord verdient.  Want flirten is belangrijk. Er is veel ruwheid en oppervlakkigheid in de wereld, wat u zegt, maar zolang er nog wordt geflirt, is er hoop. Flirten is natuurlijk verre van inclusief, want je flirt wel met de een en niet met de ander, en je doet dat ook nog eens volgens subjectieve criteria (die overigens wel aantrekkelijke mensen privilegieert!), het is dus veel meer een uitsluitings- dan een insluitingsmechanisme, maar dat vind ik niet erg, want je kunt maar voor een beperkt aantal mensen iets betekenen in het leven, en zolang je dat doet, en je verder als een oppassende burger gedraagt, doe je het goed. Laten we er voorlopig vanuit gaan dat de flirtdrift in de wereld zo sterk is, dat ze niet in haar voortbestaan wordt bedreigd door het inclusiviteitsmonster. Als adolescent was ik een gemankeerd flirter. Ik wilde wel, maar beheerste slechts één techniek:...

Hoe langer je leeft hoe meer er verdampt hoe langer je leeft en dan  de stem van vader: 'Kijk toch eens kijk eens wat een stralende, uitgelezen dag’ Ja vader, wrok en verbittering wrok en verbittering               op een Stralende, Uitgelezen Dag Maar je liet je niet kennen jij trok je eigen plan je stapte in je auto en reed de uitgelezen dag tegemoet De wrok en verbittering wisten wat ze konden doen op zo'n uitgelezen dag Daddy on wheels carpe dikke diem Pas toen je uitgelezen dagen geteld waren en de wroeging het won en misschien ook de angst Toen bleef je Toen bleef je Bleef je tot je laatste, angstige dag ©Carl Stellweg

  Foto ©Frank Rozenberg Door  CARL STELLWEG  / 24 mei 2023 /  Artikelen De Afghaans-Nederlandse vrouwen die Frank Rozenberg fotografeerde staan mijlenver af van het stereotype van de thuiszittende boerkadraagster. De tentoonstelling Afghaanse vrouwen – Vrijheid is ware schoonheid toont hen als werkende vrouwen, die hun leven in Nederland hebben opgebouwd. Tegelijkertijd belichten de geportretteerden met hun schitterende traditionele kleding een onvermoede, kleurrijke kant van hun geboorteland. Toen Shami Hamiedie (47) ruim twintig jaar geleden voor het eerst voet op Nederlandse bodem zette, voelde ze zich in de maling genomen. Ze keek naar de voeten van de mensen in de aankomsthal in Schiphol en stelde tot haar verbazing vast dat die mensen gewone schoenen, sneakers en sandalen droegen. Geen klompen. Klompen waren in geen velden of wegen te bekennen. Hoe zat dat? Thuis in Afghanistan, het thuis dat ze al jaren eerder had moeten ontvluchten voor het moorddadige purita...

  Flaptekst:  Het is zover: de grote kladderadatsch . De beschaving is bezweken. Marco Ferwerda is een  overlevende. Weggestopt op zijn vrijwel verlaten ‘landgoed’ – voorheen een tbs-kliniek – houdt hij  zich staande en kijkt terug op zijn leven. Zijn kinderjaren met zijn vrome adoptieouders, die hem omringen met liefde en begrip, maar toch  onmenselijke verwachtingen van hem hebben. Zijn ontmoeting, dertien jaar oud, met de flamboyante Felix, zijn vijf jaar oudere, briljante, radicale  halfbroer, die hem na slechts één dag van onvergetelijke vriendschap weer ontvalt. Zijn korte maar hevige liefdesrelatie, als veertienjarige, met Filicesca, prinses van Verdringingsland,  die hem later schijnt te zijn vergeten. De ijzingwekkende dromen over zijn – en Felix’ – biologische vader, de onbekende entiteit die afstoot  en aantrekt. De onbegrijpelijke misdaad die Marco uiteindelijk pleegt, waardoor hij op het landgoed terechtkomt. Nu, op datzelfde landgoed...

  Ineens prijkt hij op de rand van mijn balkon groot als een kraai oeroude felle ogen zomaar vanuit het Trias of Krijt hier naartoe gevlogen. goudbruin met hemelsblauwe vleugels ingestoken. Aangenaam kennis te maken onversneden wonder der schepping en is het geen schitterend idee dat God fictie is slechte fictie maar jij fantastische werkelijkheid dat jij je eigen reden van bestaan bent en vrij bent en ik dus eigenlijk ook? Als ik nog eens kijk is hij verdwenen, ik weet zeker voorgoed. Nou ja, hij is hier ooit geweest. @Carl Stellweg