The hollow boy

Hoe langer je leeft hoe meer er verdampt hoe langer je leeft en dan  de stem van vader: 'Kijk toch eens kijk eens wat een stralende, uitgelezen dag’ Ja vader, wrok en verbittering wrok en verbittering               op een Stralende, Uitgelezen Dag Maar je liet je niet kennen jij trok je eigen plan je stapte in je auto en reed de uitgelezen dag tegemoet De wrok en verbittering wisten wat ze konden doen op zo'n uitgelezen dag Daddy on wheels carpe dikke diem Pas toen je uitgelezen dagen geteld waren en de wroeging het won en misschien ook de angst Toen bleef je Toen bleef je Bleef je tot je laatste, angstige dag ©Carl Stellweg

  Foto ©Frank Rozenberg Door  CARL STELLWEG  / 24 mei 2023 /  Artikelen De Afghaans-Nederlandse vrouwen die Frank Rozenberg fotografeerde staan mijlenver af van het stereotype van de thuiszittende boerkadraagster. De tentoonstelling Afghaanse vrouwen – Vrijheid is ware schoonheid toont hen als werkende vrouwen, die hun leven in Nederland hebben opgebouwd. Tegelijkertijd belichten de geportretteerden met hun schitterende traditionele kleding een onvermoede, kleurrijke kant van hun geboorteland. Toen Shami Hamiedie (47) ruim twintig jaar geleden voor het eerst voet op Nederlandse bodem zette, voelde ze zich in de maling genomen. Ze keek naar de voeten van de mensen in de aankomsthal in Schiphol en stelde tot haar verbazing vast dat die mensen gewone schoenen, sneakers en sandalen droegen. Geen klompen. Klompen waren in geen velden of wegen te bekennen. Hoe zat dat? Thuis in Afghanistan, het thuis dat ze al jaren eerder had moeten ontvluchten voor het moorddadige purita...

  Flaptekst:  Het is zover: de grote kladderadatsch . De beschaving is bezweken. Marco Ferwerda is een  overlevende. Weggestopt op zijn vrijwel verlaten ‘landgoed’ – voorheen een tbs-kliniek – houdt hij  zich staande en kijkt terug op zijn leven. Zijn kinderjaren met zijn vrome adoptieouders, die hem omringen met liefde en begrip, maar toch  onmenselijke verwachtingen van hem hebben. Zijn ontmoeting, dertien jaar oud, met de flamboyante Felix, zijn vijf jaar oudere, briljante, radicale  halfbroer, die hem na slechts één dag van onvergetelijke vriendschap weer ontvalt. Zijn korte maar hevige liefdesrelatie, als veertienjarige, met Filicesca, prinses van Verdringingsland,  die hem later schijnt te zijn vergeten. De ijzingwekkende dromen over zijn – en Felix’ – biologische vader, de onbekende entiteit die afstoot  en aantrekt. De onbegrijpelijke misdaad die Marco uiteindelijk pleegt, waardoor hij op het landgoed terechtkomt. Nu, op datzelfde landgoed...

  Ineens prijkt hij op de rand van mijn balkon groot als een kraai oeroude felle ogen zomaar vanuit het Trias of Krijt hier naartoe gevlogen. goudbruin met hemelsblauwe vleugels ingestoken. Aangenaam kennis te maken onversneden wonder der schepping en is het geen schitterend idee dat God fictie is slechte fictie maar jij fantastische werkelijkheid dat jij je eigen reden van bestaan bent en vrij bent en ik dus eigenlijk ook? Als ik nog eens kijk is hij verdwenen, ik weet zeker voorgoed. Nou ja, hij is hier ooit geweest. @Carl Stellweg

Kijk, ik mag dan om redenen die ik  liever voor me houd al meer dan een decennium geleden zijn gestopt met roken, in mijn hart ben en blijf ik een roker. Rokersbezoek hoeft bij mij daarom niet het balkon op. En hoe reageert het rokersbezoek daar dan op? Onthutst. Het weet zich met de weelde geen raad. Weet je’t zeker, je rookt zelf toch niet? Ongeduldig schuif ik een asbak toe. Ja zeurtje, ik weet het zeker. Net zoals ik zeker weet dat rokers door de bank genomen betere mensen zijn dan niet-rokers. Hoe moet ik het uitleggen? Wie niet een respectabel deel van zijn leven aan de kankerstok verslingerd is geweest, die heeft het leven niet volledig gesavoureerd. Die heeft zich laten insnoeren in een korset van kleingeestige deugdzaamheid en bedilzucht. De zachtgekookte eieren die nooit van de zonde dorstten te proeven, de heilige boontjes die voor elke verboden vrucht terugdeinzen, die behoren zich daar niet voor op de borst te kloppen, dat is de omgekeerde wereld, die zouden wel eens e...

  ©Carl Stellweg DOOR CARL STELLWEG Januari 2005. Een doorsnee huiskamer. Een salontafel met een kanten kleedje, kunstbloemen op een dressoir. Aan de muur een schilderij van een middeleeuwse dame die een luit bespeelt. Een entourage waarbij de slungelige jongeman tegenover me wat vervaarlijk afsteekt. Een beetje onderuitgezakt zit hij op de bank. Dichtgeritst ski-jack aan, een zilvergrijs pistool (Browning) aan zijn riem. Vlak naast hem, schuin tegen de rugleuning, een zwartglanzend automatisch geweer (M-16). Zwarte vlekken op zijn gezicht: herinnering aan een bedrijfsongelukje met een voortijdig ontplofte bom. De jongeman is Zakaria Zubeidi, commandant van de Al-Aqsa martelarenbrigades en de op dat moment meest door Israël gezochte terrorist. Zijn schuilplaats is het vluchtelingenkamp van Jenin, een roerige provincieplaats in het noorden van de Westelijke Jordaanoever, destijds de wereldhoofdstad van het zelfmoordterrorisme genoemd. Na drie dagen intensief bellen met ...